Joel on Software

Joel on Software   Joel over Software

 

Andere "Joel on Software" artikelen in het Nederlands

Andere "Joel on Software" artikels in het Engels

Email de auteur (uitsluitend in het Engels)

 

Welk Werk doen de Honden in dit Land?


Door Joel Spolsky
Vertaald door Mark Tetrode
Geredigeerd door Adriaan van den Brand
5 Mei 2001

Hoe naïef waren wij?

We namen aan dat Bezos z'n winsten opnieuw investeerde, en daarom niet zichtbaar waren in de aandelenresultaten.

Vorig jaar, omstreeks deze tijd, waren de eerste grote dotcom faillissementen in het nieuws. Boo.com. Toysmart.com. De Groei Zo Snel Als Je Kan mentaliteit werkte dus niet. Vijf honderd dertigjarigen, gekleed in Dockers, ontdekte dat het na-apen van Jeff Bezos geen goed business plan was.

De afgelopen paar weken voelden vreemd kalm aan bij Fog Creek. We zijn CityDesk aan het afmaken. Ik zou je graag alles hierover vertellen, maar dat zal moeten wachten. Ik moet je eerst iets vertellen over hondenvoedsel.

Hondenvoedsel?

Vorige maand schreef Sara Corbett over the Lost Boys (enkel Engels), Soedanese vluchtelingen tussen 8 en18 jaar oud, gescheiden van hun families en gedwongen om duizenden kilometers te lopen van Soedan naar Ethiopië, weer naar Soedan, dan naar Kenia. De helft stierf tijdens de reis, van honger, dorst of viel ten prooi aan een alligator. Een aantal van hen werd gered, en gestuurd naar plaatsen zoals Fargo, Noord Dakota, in het midden van de winter. "Zijn er leeuwen in dit bos?" vroeg er één, toen hij in een auto van het vliegveld naar z'n nieuwe onderkomen reed.

Peter tikte me op zijn schouder. Hij hield een blik Purina hondenvoedsel vast. "Zeg, Sara, kan je mij vertellen wat dit is?" Achter hem reikte het hondenvoedsel vrijwel tot aan het plafond. "Eh, dat is eten voor de honden", zei ik, terwijl ik me afvroeg hoe dat moest klinken voor een man die de laatste acht jaar enkel pap had gegeten? "Ah, ja" zei Peter tevreden, terwijl hij het blik terug zette. Hij duwde het supermarktkarretje enkele stappen verder, en draaide zich vragend naar mij om. "Zeg", zei hij, "Welk werk doen de honden in dit land?" [New York Times Magazine, April 1, 2001, vertaald]

Honden. Ja, inderdaad, Peter. Fargo heeft genoeg te eten, zelfs voor honden.

Wat een deprimerend jaar.

En het begon zo gezellig, we sprongen met z'n allen op B2B en B2C en P2P zoals de familie doorsnee die zondags even lekker een hamburgertje gaan scoren. Maar wacht, dat was niet het allerleukste, dat was toen alle waardeloze business plannen faalde, terwijl de aandelen van 100 dollar naar 100 cent gingen. Wat heb je daarop te zeggen, babbelkousen van de nieuwe economie! Ah, het leedvermaak. Ah, de vrolijkheid, als keer op keer, Wired Magazine bewijst dat wanneer zij iets op de voorpagina zetten, dit binnen luttele maanden dom en verkeerd blijkt.

 
Ooh, sorry, kocht jij ook aandelen uit de Wired Index?
Wired heeft het helemaal verpest met dat Nieuwe Economie gedoe. Ze hadden toen al moeten weten dat hun voorpagina de doodskus was voor elke technologie, firma of hype, na jaren van goedkope verkoopspraat en gedoemde spelletjes-firma's en hoe dat PointCast het web zou vervangen (enkel Engels), nee, wacht, PointCast heeft het web alreeds vervangen, in Maart 1997. Maar ze durfden het lot te tergen, en zetten niet enkel de Nieuwe Economie op de voorpagina, maar weidden hun hele verdomde uitgave aan de Nieuwe Economie, en veroorzaakte zo de NASDAQ te zakken als een schaap dat probeert te vliegen.

Goats

Nu, leedvermaak kan ons niet blijven vermaken. Nu wordt het deprimerend, en de economie is niet officieel in een depressie, maar ik wel, niet omdat er zoveel firma's failliet zijn gegaan maar omdat de 'zeitgeist' zo is. En nu moeten we hondenvoedsel eten in plaats van een hamburger.

Wat iedereen dus doet, want het leven gaat gewoon verder. Zelfs als iedereen rondloopt met de kin op de borst geplakt (enkel Engels), rouwend over de uren die ze gemaakt hebben, hun gezondheid en geliefden vergetend, voor de opties van SockPuppet.com, het leven gaat verder. En de product ontwikkelings cyclus gaat ook verder, en bij Fog Creek zijn we op het punt in de ontwikkeling aanbeland dat we ons eigen product konden en moesten gaan gebruiken (eat you own dogfood). Dus zijn we eventjes Dog Creek Software.

Je eigen hondenvoer eten (je eigen product gebruiken, jargon "eating your own dog food") is belangrijk in de software industrie. Ik was vergeten hoe goed het werkte, tot ik een maand geleden een kopie van CityDesk mee naar huis nam (denkend dat we ongeveer 3 weken voor de releasedatum zaten) en er een site mee probeerde te maken.

Oei! Ik vond een aantal bugs die het me letterlijk onmogelijk maakte om de site te maken, dus die moesten verholpen worden voordat we verder konden gaan. Met alle mogelijke testen die we gedaan hadden, elk menu getest om te zien dat het perfect werkt, waren er toch nog showstoppers die het product onwerkzaam maakten. Ik gebruikte het product als een klant, en in enkele minuten kwam ik ze tegen.

En niet enkel die bugs. Terwijl ik simpelweg een eenvoudige site wilde maken, vond ik 45 bugs op een regenachtige zondagmiddag. En ik ben een lui iemand, ik heb er misschien 2 uur mee gewerkt, zonder gebruik te maken van de geavanceerde opties.

Toen ik maandagochtend op m'n werk kwam heb ik het hele team bij elkaar geroepen, in de keuken. Ik vertelde hen over de 45 bugs (om eerlijk te zijn, het waren niet allemaal echte bugs, soms ook dingen die niet zo gemakkelijk werkten en die beter konden) . Toen stelde ik voor dat iedereen op z'n minst één echte site moet maken met CityDesk, om andere bugs te vinden. Dit is dus 'eating your own dogfood'.

Hier een voorbeeld van de soort dingen die je vindt.

Ik denkt dat veel mensen bestaande webpagina's zal importeren in CityDesk door het kopiëren en plakken van HTML code. Dat werkt goed. Maar toen ik een echte pagina van de New York Times wilde importeren ben ik een hele dag bezig geweest om de HTML te wijzigen, op zoek naar alle IMG links (die verwezen naar een plaatje buiten de pagina), het downloaden van deze plaatjes van het web, het importeren van deze plaatjes in CityDesk, en het aanpassen van de IMG link zodat deze naar de interne plaatjes verwijzen. Geloof me of niet, maar dat ene artikel op die web site bevatte ongeveer 65 IMG link die verwezen naar 35 verschillende plaatjes, waarvan sommige 1 pixel spatiëring die vrij moeilijk te downloaden zijn met een webbrowser. En CityDesk heeft de vreemde dwang om de naam van geïmporteerde plaatjes een eigen nummer te geven, en je kan niet ontdekken welk nummer gebruikt zal worden, dus om kort te gaan, het duurde één volledige dag om een pagina te importeren in CityDesk.

Ik werd een beetje gefrustreerd, dus ging ik wat in de tuin werken (ik hoop dat de tuin nooit in orde komt, want wat moet ik dan doen om van de stress af te komen. God zij dank kunnen we ons geen tuinier veroorloven). En toen kreeg ik een ingeving. Hé, ik ben een ontwikkelaar! In de tijd dat ik al die plaatjes importeerde had ik een subroutine kunnen schrijven die het voor mij automatisch deed. In feite zou het waarschijnlijk minder tijd kosten om die subroutine te schrijven. Dus nu duurt het importeren van een pagina ongeveer een halve minuut, in plaats van een hele dag, en gebeurt het in beginsel zonder fouten.

Wauw.

Daarom moet je je eigen programma gebruiken.

Toen dat Michael zelf enkele sites importeerde vond hij nog 10 bugs die ik gemaakt had. Bij voorbeeld, sommige web sites gebruiken complexe namen voor plaatjes, die niet naar een bestandsnaam kunnen worden geconverteerd omdat ze vraagtekens bevatten, wat mag in een URL maar niet in een bestandsnaam.

Sommige software die je download is zo slecht gemaakt of maakt het je zo moeilijk om zelfs de simpelste dingen te doen. Waarschijnlijk komt dat omdat de ontwikkelaars die software niet zelf gebruiken.

Ik heb zelfs een beter voorbeeld van het niet gebruiken van je eigen product. Raad eens welk e-mail programma er intern bij Juno Online Services werd gebruikt [voor degene die nu pas inschakelen, ik heb een aantal jaren bij het Juno client team gewerkt].

Hmm, zei je Juno? Omdat het, uh, ons programma was?

Nee. Een aantal mensen, inclusief de grote baas, gebruikte Juno enkel thuis. De andere 175 gebruikten Microsoft Outlook.

En met recht en reden! De Juno software was niet zo'n goed e-mail programma; we hebben twee jaar gewerkt om er voor te zorgen dat het de advertenties goed toonde. Vele van ons dachten dat indien we onze software moesten gebruiken, de kwaliteit snel zou verbeteren, al was het maar voor ons zelf. De grote baas verplichtte ons om op zes verschillende plaatsen advertenties te tonen totdat hij thuis kwam en de zes advertenties kreeg. Toen zij hij "Weet je wat? Misschien maar twee pop-ups."

AOL kreeg veel meer leden, deels omdat ze een prettigere gebruikerservaring boden dan Juno, en wij begrepen dat niet, omdat we ons product niet zelf gebruikten. En we gebruikten dat niet omdat het niet werkte, en het management was zodanig incompetent dat we het product gewoonweg niet mochten verbeteren om het gebruikersvriendelijk te maken.

Maar goed. CityDesk begint beter en beter te worden. We hebben al die bugs opgelost, en er meer gevonden en opgelost. We hebben features toegevoegd die duidelijk nodig zijn. En we komen dichter bij de release datum! Hoera! en gelukkig moeten we niet meer optornen tegen 37 bedrijven, elk met $25 miljoen risicokapitaal, die concurreren door hun programma gratis weg te geven als je hun advertenties op je voorhoofd laat tatoeëren. Iedereen zoekt naar een redelijke prijs in de post-nieuwe economie. Er is niets mis met de post-nieuwe economie, als je het slim speelt. Maar het eindeloze nieuws over de "dot coma" zegt meer over het gemist aan creativiteit van de journalisten dan iets anders. Sorry, fuckedcompany.com, het was grappig in het begin, maar nu wordt het pathetisch. Wij focussen op het verbeteren van ons product, en zorgen ervoor dat het bedrijf boven water blijft, door naar onze klanten te luisteren en ons eigen product zelf te gebruiken, in plaats van overal naar toe te vliegen om nog meer risicokapitaal te verkrijgen.



De originele versie van dit artikel verscheen in het Engels onder de naam What is the Work of Dogs in this Country?  

Joel Spolsky is de oprichter van Fog Creek Software, een klein softwarebedrijf in New York. Hij studeerde af aan de Yale universiteit, en heeft als programmeur en manager gewerkt bij Microsoft, Viacom en Juno.


De inhoud van deze pagina's vertegenwoordigt de mening van één persoon.
Alle inhoud Copyright ©1999-2005 door Joel Spolsky. Alle rechten voorbehouden.

FogBUGZ | CityDesk | Fog Creek Software | Joel Spolsky